„Dzień terapeuty zajęciowego”

„Przyjaciel choć milczy brzmi jak muzyka” – niech słowa tego cytatu będą  początkiem mojego podziękowania za życie koleżanki Agnieszki. Moja przyjaźń z Agnieszką zaczęła się w naszej pracy w warsztacie. Od początku poznania Aga zaufała mi i codziennie, można powiedzieć był to rytuał dnia, witała się z nami słowa ,,siema” lub cześć wlewając w nas codzienny optymizm, uśmiech, zadowolenie. Droga koleżanko! Nigdy nie zapomnę będąc z tobą w pracowni krawieckiej czy komputerowej twojej radości, widząc jak cieszysz się, że robisz coś nowego - ćwiczyłaś pamięć i obsługę myszki, w pozostałe dziedziny wchodziłaś małymi krokami, ale idąc zawsze do przodu. Twoje odejście do domu Pana zaskoczyło nas. Proszę, będąc tam spoglądaj na nas z góry i kieruj naszymi poczynaniami, a ja osobiście zapamiętam naszą znajomość jako piękną melodię płynącą w moim sercu.
Spoczywaj w pokoju.

Pani Basia Kucharska, przewodnicząca naszego Stowarzyszenia, została odznaczona „Orderem Uśmiechu” przyznanym przez Międzynarodową  Kapitułę „Orderu Uśmiechu”. Uroczystość odbyła się 10 października w Szkole Podstawowej im. „Kawalerów Orderu Uśmiechu w Kobylnicy. My również z tej okazji jako wyraz wdzięczności za okazane serce i wsparcie w codziennym życiu dedykowaliśmy Pani Basi program artystyczno-taneczny przygotowany przez koleżanki i kolegów z naszego nowego ośrodka Rehabilitacji i Integracji. Po występie odśpiewaliśmy uroczyste sto lat. Potem złożyliśmy naszej Szefowej gratulacje, życzenia i symboliczną lampką bezalkoholowego szampana wznieśliśmy toast. Po uroczystym przebiegu tego wspaniałego wydarzenia udaliśmy się na poczęstunek przy   kawie i herbacie oraz cieście, którego głównym daniem był tort. Uroczystość zakończyła się wspólną zabawą przy muzyce, po której w radosnej atmosferze, udaliśmy się do swoich domów. Droga Pani Basiu! Jesteśmy dumni, że mamy taką wspaniałą szefową. Jeszcze raz gratulujemy i cieszymy się, że Pani wytrwałość w wykonywaniu swojego powołania, jakim jest to wspaniałe Stowarzyszenie oraz praca pedagoga specjalnego jest doceniana.

Każdy z nas nie ważne czy jest osobą zdrową czy z niepełnosprawnością już od dziecka o czymś marzy. Jeden chciałby być strażakiem albo policjantem a inny marzy o tym by mieć przyjaciół. Marzenia te nie zawsze udaje się spełnić, lecz są one dla nas osób z niepełnosprawnościami bardzo ważne, bo motywują do działania i podnoszą nam poprzeczkę każdego dnia. Dzięki nim często możemy przełamywać bariery dnia codziennego. Tak jak inni miałam i mam swoje marzenia. Są one czasem jawne a innym razem ukryte. Te jawne jak i te, o których nie mówi się głośno potrafią się spełnić i to w niespodziewanej chwili. Od dziecka marzyłam o tym by być dziennikarką prasową. Nie przypuszczałam wówczas, że kiedyś to się spełni. W szkole zaczynałam od rozwiązywania krzyżówek i konkursów literackich co przynosiło mi czasem nagrody. Dzięki naszym polonistom powoli wdrażałam się w pisanie artykułów do czasopism dla niewidomych sprawiało mi to wiele radości. Nie przypuszczałam , że to marzenie by kiedyś jeszcze powrócić do pisania może się spełnić. Jednak udało się bo przez wiele lat miałam okazje by pisać do „Filantropa Naszych Czasów”. Czasopismo to było wydawane w wersji czarnodrukowej co sprawiało, że mogły po nie sięgać osoby słabowidzące. Wydawać by się mogło, że takie marzenie nie jest realne ale nie widząc mogłam spełniać się w tym co lubię i pokazywać ludziom świat niewidomych. Dzięki marzeniom mogłam znaleźć przyjaciół i swoje miejsce w Warsztacie Terapii Zajęciowej. Warto mieć swoje marzenia, by nimi żyć każdego dnia. Bo marzenia to coś czego nam nikt nigdy nie zabierze. Marzenia mogą sprawić, że poczujemy się lepiej i dzięki nim odnajdziemy swoją drogę do realizacji wytyczonych celów. Nierealne marzenia to te, o których wiemy, że nie dadzą się zrealizować. Ja mam takie właśnie ukryte marzenie by kiedyś odzyskać wzrok ale wiem, że na razie nie jest to możliwe i pozostaje to w sferze marzeń nierealnych.

Dziękujemy Wszystkim, którzy byli razem z nami, Darczyńcom, Organizatorom, Wolontariuszom i pomogli w organizacji tego pięknego dnia. Dziękujemy Władzą Swarzędza i Powiatu, naszej Parafii, P. H. Mrówce, P. W. Konys, P. M. Lis, CARITAS – Kobylnica, Firmie MEDIC, Szkole Podstawowej nr 4 za wsparcie organizacji „Anielskiego Śpiewogrania”.

Dzień 10 lipca to w warsztacie terapii zajęciowej czas niespodziewanej wizyty naszego Przyjaciela Pana Ireneusza Szpota. Pasjonat biegów i pomagania innym pragnął osobiście podziękować niektórym z nas, którzy  pobiegli w minionej edycji w biegu „10 kilometrów Szpot” w Swarzędzu, na krótkim dystansie pokazując naszą aktywność pomimo ograniczeń. Dowiedzieliśmy się także o planach przyjaciela, który już dziś myśli o biegu osób niepełnosprawnych jeżdżących na wózkach  podczas 13 edycji wydarzenia. Chce pokazać iż pomimo tego, że jeździmy na wózku jesteśmy aktywni, czas potrenować, a może za rok wystartować. Niech będzie zachętą to, że otrzymaliśmy medal PAMIĄTKOWY oraz pakiet startowy XII edycji.

Nikt nie spodziewał się, że pozostawione bez opieki 3 letnie dziecko, mieszkające na wsi stanie się kimś wielkim. Stało się tak, gdy mały Ludwik ukłuł się szewskim szydłem i stracił wzrok. Nadal bawił się kawałkami skór z szewskiego zakładu ojca. Nikt nie przypuszczał, że gdy trafi do szkoły dla niewidomych, gdzie wówczas uczono czytania z wypukłych czarnodrukowych liter, co nie było łatwe, bo książki były ciężkie i grube. Niewidomi nie mieli możliwości samodzielnego pisania tekstów. Dopiero 16 letni Ludwik  Braille wpadł na pomysł, który odmienił życie niewidomych na całym świecie. Wynalazł tabliczkę i dłutko i specjalny sposób pisania na niej polegający na użyciu 6 punktów wytłoczonych w każdej osobnej kratce. Wycięte w kratkach okienka służą do tego, by bezpiecznie trafiać do każdej z kratek z dziurkami tak jak w czarnodrukowym zeszycie w kratkę. Pisze się od strony prawej do lewej a czyta się od lewej do prawej. Kombinacja każdej kratki zawiera wiele możliwości dzięki czemu używając 6 punktów w odpowiedniej kolejności można pisać nie tylko całe zdania, ale też cyfry i znaki interpunkcyjne, matematyczne oraz nuty. Od wynalazku tego wspaniałego i niezwykłego człowieka jakim był ludwik Braille w tym roku mija 200 lat. Dzięki niemu niewidomi nie tylko piszą i czytają, ale też poszerzają swoją wiedzę. Jego pismo znane jest na całym świecie i wykorzystywane w wielu językach dając szansę na samodzielność i niezależność. Trzeba tylko się odważyć na to by je poznać i korzystać z tego wspaniałego wynalazku na co dzień, by nie być analfabetą, lecz pokazać innym to, że niewidomy też jest ważny pomimo swej niepełnosprawności i potrafi czytać oraz pisać, co często sprawia, że ludzie widzący są zaskoczeni tym, że z takich kropeczek na białej kartce da się czytać i to po ciemku. Pismo to nie jest przeżytkiem, lecz darem na całe życie, który trzeba rozpowszechniać i przekonywać do niego tych, którzy nie wierzą, że jest ono potrzebne w dobie komputerów i nowych technologii. Bez niego niewidomi nie są samodzielni, ani też nie potrafią pomóc innym w odnalezieni leku czy przeczytaniu czegoś ciekawego. Dlatego cieszmy się tym ważnym dla nas pomysłem Ludwika Braille, promujmy go wszędzie tam gdzie się da by nie pozostał tylko przeżytkiem z przed dwustu lat, ale był tym czym dla widzących pismo ręczne na co dzień.

Każdy z  nas ma inne  doświadczenia życiowe, ale jest jedna sobota w roku, gdzie ważne są dla nas wspólne zmagania sportowe. Powody do radości przyniósł nam 5 lipca, bo wówczas odbyły się Powiatowe Igrzyska dla Osób z Niepełnosprawnościami. Organizatorem wydarzenia było Stowarzyszenie Przyjaciół Dzieci Specjalnej Troski w Swarzędzu. Patronat honorowy objął Starosta Poznański Jan Grabkowski oraz Burmistrz Miasta i Gminy Swarzędz Marian Szkudlarek. Na Stadionie Miejskim zjawiło się 7 ekip. Czuli oni chęć rywalizacji, wszystko w duch fair play. Zawody rozpoczęła  ceremonia, podczas której wybrzmiały  słowa  przysięgi, zapalono znicz.  O oprawę muzyczną zadbała  po raz kolejny Swarzędzka Orkiestra Dęta pod batutą Łukasza Gowarzewskiego.  Do zmagań zachęcił nas taniec, który rozgrzał nasze ciała. Ruszyliśmy na płytę boiska, gdzie każdy z zawodników mógł sprawdzić swoja sprawność fizyczną w wielu konkurencjach, zręczność i sprawne oko. Dodatkowymi atrakcjami było to, że można było porozmawiać lub zrobić sobie pamiątkowe zdjęcie z policją, strażą miejską i pożarną oraz z klubem motocyklistów – Bzyki. W tych rozgrywkach nie było przegranych. Wszyscy zostali uhonorowani na równych zasadach, gdyż każdy podejmując się uczestnictwa w konkurencjach dowiódł, że potrafi pokonywać własne ograniczenia i słabości, posiada sportową pasję oraz jest gotowy do działania. Igrzyska i doświadczenia z poprzednich edycji pokazują, że tego rodzaju spotkania są bardzo potrzebne osobom z różnymi niepełnosprawnościami. Nawet najbardziej zawansowane technologie cyfrowe nie zastąpią tego najważniejszego – osobistego kontaktu z drugim człowiekiem. Każdy z nas tego potrzebuje.

W dniach 21 -25 czerwca wybraliśmy się na ciekawą wycieczkę do niezwykłego miejsca jakim są Kaszuby.
Jest to przepiękna kraina pełna jezior i wspaniałych zabytków. Region ten jest bardzo zalesiony i dzięki temu jest w nim bardzo czyste i zdrowe powietrze. Kaszubi pielęgnują od zawsze swój język , który bardzo różni się od języka polskiego nie tylko pisownią ale też wymową. Można często spotkać napisane nazwy miejscowości czy ulic w dwóch językach - polskim i kaszubskim. Wspaniałe kaszubskie haftowane stroje noszone są podczas uroczystości i spotkań rodzinnych. Do haftu używa się tylko kilku kolorów. Zielonego, czerwonego, niebieskiego i czarnego a także żółtego. Są to kolory ziemi, nieba, wody, słońca i kwiatów. Kaszubi to wspaniali rybacy, ale też plantatorzy pysznych truskawek znanych w całym kraju. Na Kaszubach można także wspaniale wypocząć nad jeziorami i w okolicznych lasach. Zbierać jagody i grzyby. Mogliśmy zobaczyć niezwykły akwedukt w Fojutowie. Ta ciekawa drewniana budowla z wieżą widokową słynie z tego, że woda płynie dołem i górą z dwóch rzek. Można tam też popływać kajakiem i rowerem wodnym oraz karmić rybki. Mogliśmy też zobaczyć w Kościerzynie ciekawe muzeum samochodów amerykańskich, które podziwialiśmy z bliska a nie na filmach. Zrobiły one na nas wielkie wrażenie, bo każdy z nich to ciekawa historia danej marki. Tam też mogliśmy poznać historie Coca – coli 
Kościerzyna to piękne miasto. Jest w nim muzeum Ziemi Kościelskiej, a także piękny zabytkowy kościółek, którego dzwony budziły nas każdego ranka swoim dźwiękiem. Zwiedziliśmy też dwór Sikorzyno z pięknym ogrodem i ciekawym labiryntem oraz skansen w Wdzydzach, gdzie mogliśmy oglądać nie tylko dawne domostwa, jak i kuźnie, wiatrak czy młyn wodny. Zwiedziliśmy też dawną szkołę gdzie pan przewodnik opowiedział nam jej historie. Zobaczyliśmy tam nie tylko liczydła i tablice z kredą, ale też wygodne ławki, pod które chowało się teczki i książki. Można było usłyszeć dawny ręczny dzwonek. Zwiedziliśmy też piękny drewniany kościółek z miejscowości Sforne Gacie. Usłyszeliśmy tam dźwięki pięknych organów. Zwiedziliśmy też fabrykę porcelany Lubjana, gdzie jest bardzo ciężka pracą, a powstające tam naczynia są wysyłane nie tylko na cały kraj ale też za granice. Mogliśmy nie tylko zobaczyć jak one powstają, ale też poczuć specyficzne zapachy i usłyszeć odgłosy pracujących maszyn. Była też okazja by zakupić produkowane tam wyroby na pamiątkę. Ciekawym wrażeniem dla odważnych było zwiedzenie domu na głowie oraz muzeum gdzie zobaczyliśmy w jakich warunkach mieszkali wywożeni bydlęcymi wagonami ludzie na Syberię. Była też możliwość zobaczenia dawnego schronu, w którym dało się słyszeć odgłosy walk, bombardowań i alarmu. Kuchnia kaszubska to dania rybne, a także wszelkiej postaci pierogi oraz potrawy z grzybów. Bardzo się cieszymy z możliwości zwiedzenia Kaszub, bo wyjazd ten sprawił nam nie tylko wiele radości ale też jeszcze bardziej zintegrował wszystkich pozostawiając w naszej pamięci wiele wspaniałych przeżyć. Dziękujemy wszystkim którzy sprawili, że jeszcze bardziej poznaliśmy piękny region jakim są Kaszuby. Niecierpliwie będziemy czekali na kolejny taki ciekawy, pełen historii i wrażeń wyjazd, by znów móc poszerzyć swoją wiedzę o naszej ojczyźnie i poznać jej piękno, historie jak i kulturę, która jest najwspanialszym dziedzictwem wielu pokoleń. Daje nam ona możliwość poznania przeszłości i zachowania jej dla przyszłych pokoleń.

Dla nas osób z niepełnosprawnościami integracja to ważna rzecz, bo dzięki niej czujemy się potrzebni w naszym najbliższym otoczeniu. To okazja aby poczuć moc integracji nie tylko z najbliższymi przyjaciółmi. W pierwszy dzień lata 21 czerwca odbył się “I Festyn Rodzinny”na terenie Integracyjnego Ośrodka Terapii  i Rehabilitacji przy ul. Zamkowej w Swarzędzu. Czas  festynu to możliwość zabawy w towarzystwie przy wsparciu Straży Miejskiej, Policji,  czy też Straży Pożarnej. Mogliśmy zasiąść za ich sterami przymierzyć strój zapytać o ich codzienność i zrobić pamiątkowe fotografie. U niektórych kolegów widziałem strach, by podejść ale gdy go przełamali to świetnie się bawili. Podczas festynu odbyły się występy artystyczne, w których każdy mógł zaprezentować swój talent wokalny. Dla nas to forma terapii i radość zaprezentowania umiejętności. Było czytanie bajek przez naszych znanych przyjaciół, co przeniosło nas na chwilę w świat  odprężenia i wyobraźni, można było odwiedzić morski świat, pomalować twarz, spróbować rękodzieła, świata map oraz poznać papugi z papugarni z Kobylnicy. Piknik pokazał nam, że mamy przyjaciół w swoim otoczeniu a to ważne dla nas. Festyn udał się, pogoda dopisała a wspólna zabawa przyniosła wiele radości i nowych znajomości.

Tym cytatem pozwolę sobie rozpocząć artykuł  wspomnieniowy o naszym instruktorze Panu Łukaszu. Nie rozumiem, dlaczego dobrzy ludzie odchodzą od nas tak szybko. Pytanie zadaję sobie prawie codziennie od 20 maja br., bo wtedy nadeszła wiadomość, której nikt nie chciał usłyszeć. Poznałem Pana Łukasza 12 lat temu, kiedy rozpoczął pracę w warsztacie. W warsztacie był jako pomocna dłoń z radosnym sercem, był dla nas bardzo życzliwy.  Prowadził pracownię technik różnych w wtz i w tej roli instruktora zapamiętam najbardziej. Pan Łukasz jak każdy instruktor potrafił wytłumaczyć  zadanie przydzielone podopiecznemu. Gdy powstał nowy oddział w Kobylnicy i powstała pracownia komunikacji społecznej, którą prowadzi Pan Łukasz. Nigdy nie słyszałem z jego ust słowa “nie”, o jakąkolwiek pomoc proszony zawsze pomagał. Gdy sam potrzebowałem pomocy, to do 15 minut Pan Łukasz był i pomagał zawsze, czy to w służbie liturgicznej,  czy przy zjeździe schodowłazem na zajęcia. Wierzę w symbolikę  i znamienne dla mnie daty 19 i 20 maja. Zdaje mi się, że dwa dni pod rząd odwiedza moją pracownię w wtz jako ptak- ten sam dwa dni o tej samej godzinie i patrzy się w moja stronę. Ufam, iż w ten sposób pożegnałem się z Przyjacielem a artykuł dedykuję Panu Łukaszowi i chcę go nazwać dziękczynnym. Dziękuję za Wszystko, co było nam dane razem przeżyć i dokonać.

Matka, to najpiękniejszy skarb, dla każdego z nas. To Ona nosiła nas pod sercem, czuła każdy oddech. Teraz jesteśmy dorośli a Mama nadal obdarza nas troską i miłością, wspiera w najtrudniejszych momentach życia.  3 czerwca, w naszym Warsztacie obchodziliśmy „Dzień Matki”. Spotkanie odbyło się po raz drugi w naszym nowym Integracyjnym Ośrodku Rehabilitacji i Terapii  przy ulicy Zamkowej 39 w Swarzędzu. Pani Basia Przewodnicząca Stowarzyszenia, która jest również naszą Mamą, zaprosiła wszystkich zebranych do wzięcia udziału w tym pięknym wydarzeniu. Uroczystość rozpoczęła się programem artystycznym poświęconym naszym Mamom oraz Opiekunom zaproszonym na to wydarzenie. Nasi najważniejsi Goście- Mamy i Opiekunowie wysłuchali wierszy i piosenek wykonanych przez nas specjalnie na tą okazję. Występy zakończyły się odśpiewaniem „Sto lat” oraz złożeniem życzeń i obdarowaniem upominkami. Był też pyszny poczęstunek przy kawie,  herbacie i cieście. Potem odbył się koncert życzeń dedykowany naszym Kochanym Mamom i Opiekunom. Repertuar był różnorodny ale wykonywaliśmy przeważnie znane nam piosenki. Drogie Mamy! Dziękujemy Wam za miłość i czułość jaką nam okazujecie. Niech Maryja, która jest Matką nas wszystkich, daje Wam siłę w dalszej opiece nad nami.

W dniach 21-24 maja jak co roku pojechaliśmy w Darłówka, które przywitało nas piękną słoneczną pogodą i zapachem bzu. Nazwa miejscowości pochodzi od słów dar i łowienia. Darłówko jest to dzielnica Darłowa. Mieliśmy możliwość nie tylko spacerować brzegiem morza, ale też zobaczyć jego groźne oblicze i spienione fale, które wyglądały jakby ktoś rozlał bitą śmietanę. W miasteczku jest też bardzo ciekawa ścieżka edukacyjna a także pomnik ofiar morza, molo i latarnia. Mogliśmy popłynąć statkiem, by zobaczyć nie tylko piękno morza, ale też poczuć wiatr i zapach jaki niesie woda. Była okazja, żeby z bliska zobaczyć kutry i piękne żaglowce przybywające na zlot. Wielką niespodzianką dla nas była możliwość przejażdżki czerwonym londyńskim, piętrowym autobusem do Darłowa. Tam spacerowaliśmy pięknymi zabytkowymi ulicami a z tarasu widokowego przy zamku oglądaliśmy panoramę miasta. Dla odważnych była możliwość pieszego dotarcia do Darłowa. Taką trasą udało mi się pokonać i bardzo cieszę się z tego. Każdy z nas znalazł coś dla siebie ciekawego. Każdego dnia cieszyliśmy się odgłosami mew, które z niewielkiej odległości mogliśmy obserwować. Bardzo nam miło, że mogliśmy tak ciekawie spędzić czas. Wyjazd jeszcze bardziej wszystkich zintegrował i zbliżył nas do siebie dając wiele radości i niezapomnianych wrażeń. Mogliśmy odkryć coś nowego dla siebie i naładować się pozytywną energią i polepszyć swoje zdrowie. Taki wyjazd, to dla nas możliwość rehabilitacji ruchowej i nie tylko. Bardzo dziękujemy Powiatowemu Centrum Pomocy Rodzinie i naszej Kadrze za możliwość spędzenia czasu i wspólnego wypoczynku. Dzięki niemu czujemy się jedną wielką rodziną.

"Poznajmy się lepiej- Kinga M."
Kinga, która jest przeze mnie opisana w tym odcinku z cyklu „Poznajmy się lepiej” znam wiele lat. Mało o sobie mówi, lecz potrafi bardzo wiele i wszystko za co się zabierze wykonuje poprawnie i z zaangażowaniem. Koleżanka lubi zajęcia plastyczne, kulinarne, komputerowe oraz stolarskie. W kuchni przebywała wiele lat a jej  kanapki tworzone z koleżankami na wspólne śniadania  nabierały apetycznych barw. Lubi zmiany i tak znalazła się w pracowni stolarskiej, gdzie tworzy cuda w drewnie. Lubi żartować i idzie z optymizmem do przodu. Kinga jest znakomitą aktorką, która pokazała swój talent podczas warsztatów teatralnych. Jest bardzo dobrą i uczynną przyjaciółką wlewająca w  nas codziennie swoją energię.

16 maja br. był bardzo radosnym dniem dla naszego Stowarzyszenia, ponieważ mieliśmy okazję wykazać się swoimi  umiejętnościami sportowymi podczas „XXVIII  Igrzysk Sportowych”, których co roku organizatorem jest Szkoła Podstawowa nr 4 w Swarzędzu. Uczniowie ze Swarzędzkich Szkół pełnią rolę wolontariuszy podczas naszej zabawy sportowej. Otwarcia uroczystości dokonała Dyrektor Szkoły Podstawowej nr 4 Pani Elżbieta Wieczorek.
W czasie otwarcia igrzysk sportowych, swoje przemówienia wygłosił także zastępca Burmistrza Pan Grzegorz Taterka. Olimpiadę uświetnił również występ artystyczny z piosenką „My też możemy się śmiać” w wykonaniu naszej koleżanki Sandry Paetz. Wzięliśmy udział w 12 konkurencjach sportowych, z którymi wszyscy sobie dobrze poradziliśmy. Po sportowych zmaganiach nadszedł czas na rozmowę z przyjaciółmi przy słodkim poczęstunku i rozdanie zasłużonych medali i nagród. Jesteśmy bardzo wdzięczni Wszystkim, którzy mają otwarte serca na potrzeby osób niepełnosprawnych. Bez tej pomocy nie możemy normalnie funkcjonować a przecież chcemy być pełnowartościowymi ludźmi.

"Podróż po Bałkanach"
W dniu 13 maja, br. Dzięki Pani Dyrektor Biblioteki Publicznej w Swarzędzu, w naszym nowym ośrodku rehabilitacji i terapii na ulicy Zamkowej, odbyło się spotkanie z podróżnikiem Panem Andrzejem Pasławskim. Pan Andrzej zabrał nas w podróż po Bałkanach. Nasz gość z dużym zaangażowaniem opowiadał nam o swoich przeżyciach związanych z tym pięknym krajem, w którym bywał wiele razy. W czasie prelekcji mieliśmy okazję obejrzeć zdjęcia, które choć na chwilę pozwoliły nam przyjrzeć się tym wspaniałym widokom, którymi natura obdarza Bałtyk. Pan Andrzej poinformował nas również o niebezpieczeństwach, które można dostrzec w czasie zwiedzania Serbii i Albanii. Natura potrafi odwdzięczyć się swoim pięknem, które przyciąga oko każdego turysty. Nasz gość, opowiedział nam również o codziennych zwyczajach jakie panują w tych krajach. Bardzo serdecznie dziękujemy Pani Dyrektor Biblioteki Publicznej w Swarzędzu za zorganizowanie nam pięknego spotkania z tak wspaniałym gościem, który w bardzo barwny sposób przedstawił nam swoją pasję do podróżowania i choć na chwilę wprowadził nas w inny świat miłości do podróży. Panie Andrzeju! Jest Pan wspaniałym człowiekiem, który ma ogromną pasję do podróżowania. Życzymy Panu, by pasja do odkrywania piękna tego świata, pozostała z Panem na długo.

Autor: Michał Ogoniak
 
“Papież Franciszek- 4421 DNI”
Piszę to wspomnienie w dniu pożegnania naszego Papieża Franciszka- Jezuity. Chcę się podzielić się tym co dał mi ten pontyfikat. 13.03 2013r. godz. 19:06 usłyszałem Habemus  Papam. Ojciec Św. Franciszek to 265 papież, który  od pierwszego dnia był dla mnie skromnym,  prostym życzliwym papieżem. Duże zainteresowanie kierował do ubogich, chorych i czułem jak był w trudnych momentach przy mnie. Jego słowa prowadziły mnie jeszcze bliżej Pana. To już trzeci papież w moim życiu. Dziś 26 kwietnia 2025 dziękuje w Wigilię Miłosierdzia Bożego. Pisząc to wspomnienie zadaje sobie pytanie, czym jest droga życia i dokąd prowadzi? Z całego serca proszę Ojcze św. módl się za nami u Ojca w niebie, spoczywaj w pokoju.

Autor: Piotr Śliwiński

Wielkanoc obchodzimy w kościele katolickim jako najważniejsze święto w roku. Przygotowujemy się do tego okresu przez czterdziestodniowy post.  Nasze serca radują się, bo zmartwychwstał Zbawiciel Świata Nasz Pan Jezus Chrystus. W Wielkim Tygodniu w naszym Warsztacie, obchodziliśmy śniadanie Wielkanocne, które odbyło się we wtorek 15 kwietnia. W tym roku mogliśmy wspólnie po wielu latach oczekiwań cieszyć się radosnym spotkaniem w naszym nowym Integracyjnym Ośrodku Rehabilitacji i Terapii na ulicy Zamkowej. Naszą uroczystość rozpoczęła powitaniem wszystkich uczestników i kadry Pani Basia Kucharska. Następnie przedstawiliśmy program artystyczny, którego wykonawcami byli uczestnicy Warsztatu Terapii Zajęciowej.  Zaprezentowaliśmy wiersze, piosenki, pieśni wielkanocne oraz został odczytany fragment Ewangelii według św. Jana o zmartwychwstaniu.Pani Basia złożyła życzenia świąteczne i zaprosiła wszystkich do wspólnego ucztowania. Nasze radosne wydarzenie zakończyło się kawą i ciastem, podczas której mieliśmy okazję zaprezentować swoje umiejętności wokalne. Jesteśmy bardzo wdzięczni wszystkim ludziom o wrażliwych sercach a także naszym wspaniałym Terapeutom, za przygotowanie tej pięknej uroczystości i za całoroczną pracę z nami. Życzymy wszystkim, Zdrowych Błogosławionych Świąt Zmartwychwstania Pańskiego. Niech Zmartwychwstały Chrystus zagości w sercu każdego z nas.

4 kwietnia, w piątkowe przedpołudnie odwiedzili nas przyjaciele z Zespołu Szkół nr 1 w Swarzędzu. Ucieszyło nas to spotkanie, tego dnia rozpoczęliśmy pracę z wolontariuszami, którzy zapragnęli wraz z Panią Krystyna i Panią Martą zorganizować zajęcia manualne z robienia palm wielkanocnych. Dla niektórych z nas  manualne zadania są trudne, ale praca w grupach pozwoliła nam na moment zapomnieć o tych problemach. Pomoc i zrozumienie naszych przyjaciół sprawiła, że to co okazywało się dla nas trudne w jednej chwili jest łatwe.  Cieszy nas to, że w dzisiejszych czasach jest duże zainteresowanie osobami z niepełnosprawnościami. To już kolejne spotkanie, które umacnia naszą wdzięczność i przyjaźń dla Wolontariuszy i ich Opiekunów.

3 kwietnia odwiedziliśmy Przedszkole „Miś Uszatek” w ramach „Programu Edukacji Regionalnej dla Dzieci 4, 5 i 6 letnich „Przedszkolak poznaje Wielkopolskę”. Dzieci zaprezentowały nam występ teatralny, żeby pokazać kulturę ludową z naszego regionu wielkopolskiego, bo to nasza mała ojczyzna. Dzieci w strojach szamotulskich i biskupińskich pokazały nam piękne tańce i piosenki, które kiedyś wykonywali nasi przodkowie. Każda z nich przypominała nam jak wiele piękna jest w muzyce ludowej. Wysłuchaliśmy też recytacji wiersza „Na Straganie” w gwarze poznańskiej, co do łatwych nie należy. Przedstawienie zrobiło na nas duże wrażenie, nie często można na co dzień obcować z kulturą ludową a jest ona wielkim darem i dzięki niej wiemy skąd pochodzimy. Bardzo się cieszymy, że dzieci już od przedszkola mogą poznawać to, co najcenniejsze i najważniejsze dla każdego z nas. Bardzo lubimy spotkania z naszymi młodszymi przyjaciółmi, bo dają nam one wiele radości i pozwalają na to, by nie zapominać o tym co piękne i ważne. Z całego serca dziękujemy wszystkim za te piękne i radosne chwile jakie mogliśmy wspólnie spędzić. Takie spotkania rozwijają i łączą pokolenia. Z niecierpliwością będziemy oczekiwali na kolejne, aby przypominać i pogłębiać swoją wiedzę.

W naszym cyklu „Poznajmy się lepiej” pragnę opowiedzieć o Justynie, która jest osobiście dla mnie osobą wielu pasji. Znamy się od kilkunastu lat ale nie wiem jeszcze o niej wszystkiego. Na pewno wiem, że nasza bohaterka lubi podróżować komunikacją  miejska do warsztatu. Jest przy tym bardzo samodzielna i z zadowoleniem dzieli się swoimi sukcesami. Lubi wszystko robić po swojej myśli i nie lubi pośpiechu. W warsztacie najbardziej lubi komputery, gdzie słucha swojej ulubionej muzyki i kieruje autobusem. W innych pracowniach wykonuje zadania zależne od nastroju. Bardzo dużo czyta i zawsze ma przy sobie książkę. Bardzo lubi chodzić do biblioteki i wypożyczać wybrane nowości. Najczęściej są to bajki i przygodowe powieści, Justyna dokładnie pamięta, kiedy należy zwrócić książkę. Często chodzi z mamą do kina i wyjeżdża na wycieczki krajowe i zagraniczne. Mówi z radością, że jutro nie będzie mnie, bo idę do kina a potem na lody albo, że będzie jeździć konno. Justyna kocha konie i jeździ na zawody  zdobywając medale. Dziękuję Justynie za to, że pokazuje jak można być samodzielnym. Cieszymy się, że jest niepowtarzalna i sprawia, że w naszym warsztacie jest radośniej.

Autor: Michał Ogoniak

21 marca rozpoczęła się kalendarzowa wiosna. Tego dnia był to dla nas niezwykły dzień, bo zamiast przebywać w warsztacie, to udaliśmy się na wagary w szczytnym celu. W tym dniu od 20 lat obchodzony jest też „Dzień osób z Zespołem Downa”.Solidaryzując się z tymi osobami mieliśmy okazje uczestniczyć w „marszu kolorowych skarpetek”. Było bardzo radośnie i wesoło, bo śpiewem pokonaliśmy trasę ze starego ośrodka do nowego, gdzie obejrzeliśmy ciekawe zdjęcia i dowiedzieliśmy się bardzo dużo o tym schorzeniu. Osoby ze Zespołem Downa także są uczestnikami w naszym warsztacie. To wspaniali przyjaciele, mają swoje pasje i zainteresowania. Bardzo cieszymy się z tego, że są z nami. W marszu uczestniczyły dzieci ze żłobka „Maciuś”,  z pobliskich szkół i osoby z „Klubu Seniora”. Był to dla nas najradośniejszy dzień, bo jeszcze bardziej mogliśmy się zintegrować i pokazać społeczeństwu jak bardzo cenimy innych ludzi którzy żyją obok nas. Serdecznie dziękujemy Centrum Usług Społecznych za zorganizowanie tego wspaniałego marszu po raz pierwszy w naszym mieście. Ta impreza jest bardzo ważna dla nas wszystkich, bo daje radość, uśmiech i uczy tolerancji, pokazuje nam drogę do życzliwości i piękna. Należy kochać wszystkich ludzi takich jakimi są. 
     

13 marca  w naszym nowym Integracyjnym Ośrodku Rehabilitacji i Terapii przy ul. Zamkowej w Swarzędzu mieliśmy okazję zobaczyć  przygotowaną przez teatr z Krakowa sztukę „Szelmostwa Lisa Witalisa”. Barwna dekoracja przyciągnęła nasz wzrok a także ciekawe kostiumy naszych aktorów. Sztuka wszystkim bardzo się podobała, bo dzięki niej wiemy, że kłamstwo i oszustwo nie popłaca i ma krótkie nogi. Aktorzy do zabawy wciągali też publiczność, co sprawiło wszystkim wiele radości ale również było dla nas miłym zaskoczeniem. Były konkursy z piosenkami o paniach z okazji minionego „Dnia Kobiet”, były również utwory Krakowskich wykonawców tych mniej znanych. Takie wspaniałe spotkanie z teatrem nie tylko rozwija ale też uczy tego, że najważniejsza w życiu jest prawda i dobry wybór. Bardzo lubimy ciekawe przedstawienia, bo dzięki nim jesteśmy bliżej kultury. Dziękujemy objazdowemu „Teatrowi Bigiel” i z niecierpliwością czekamy na kolejną ciekawą sztukę a naszym aktorom życzymy wielu udanych przedstawień.

7 marca odbyło się w naszym warsztacie niezwykłe wydarzenie pt. „Koncert-Być kobietą”- dedykowany wszystkim Paniom. Wydarzenie to było pełne emocji, wzruszeń i pozytywnych wrażeń, które myślę, że na długo pozostaną w sercach wszystkich naszych Pań. Często w pełni nie potrafimy podziękować za to ile na co dzień dla nas robią, dlatego wszystkim Paniom z całego serca dziękujemy za to, że są, były i będą obecne w naszym życiu.  Chciałbym również podziękować wszystkim, którzy pomogli mi przygotować ten niezwykły koncert. Dziękuję przede wszystkim za to, że  pomogliście mi zrealizować jedno z moich marzeń. Chciałem napisać, że to jest związane z częścią realizacji mojego muzycznego marzenia, ponieważ zawsze chciałem zrealizować większy projekt muzyczny i dzięki Warsztatowi Terapii Zajęciowej w Swarzędzu udało się. Myślę, że  na miarę swoich możliwości sprawdziłem się w realizacji swojego marzenia i mam nadzieję, że ciąg dalszy nastąpi. Wszystkim, którzy się fajnie bawili na tym koncercie z okazji „Dnia Kobiet” i całej kadrze warsztatu chciałbym z całego serca podziękować za fantastyczną zabawę a Kobietom życzę wszystkiego co najlepsze.

W tym roku ostatni dzień zabaw przed wielkim postem, „podkoziołek” przypadł 4 marca. Tego dnia zgodnie z tradycją postanowiliśmy bawić się w Warsztacie. Ostatki, to szansa na zjedzenie pączka, chruścików i innych smakołyków. Ostatni dzień zabawy pozwolił nam na rozmowy, choć na chwile zamienił ten wesoły czas w radość, bo to ostatni moment hucznych zabaw. Dawniej, podczas tych zabaw panny składały pieniężne ofiary "podkoziołkowi"- figurce kozła, co miało zapewnić im pomyślność w znalezieniu męża. Nazwa "podkoziołek" jest nadal używana w Wielkopolsce na określenie ostatków. Współcześnie organizowane są imprezy, ale jest też czas na przemyślenia. Po „Podkoziołku” jest „Środa Popielcowa”- to czas postu, który ma nas wprowadzić w przeżywanie męki Pana Jezusa i oczekiwań na  zbliżające się Święta Wielkanocne.

13 lutego w naszym Warsztacie był bardzo radosny dzień. W tym dniu odbyła się zabawa karnawałowa, której organizatorami byli nasi koledzy i koleżanki oraz kadra z naszego nowego Integracyjnego Ośrodka Rehabilitacji i Terapii w Swarzędzu. Ten nowy ośrodek funkcjonuje już od prawie roku, mieści się na ulicy Zamkowej 39 w Swarzędzu. To tam spędziliśmy ten radosny dzień, przy dźwiękach muzyki porywającej do tańca. Naszą zabawę, uświetnił taniec kolegów i koleżanek, którzy bardzo lubią tańczyć i sprawia im to ogromną radość. Zabawa trwała do późnych godzin popołudniowych. Nad całością czuwała nasza Pani Basia, która swoim ciepłym głosem, powitała wszystkich i zachęciła do wspólnej zabawy. Prowadzącymi to radosne wydarzenie była nowa terapeutka Pani Danusia i nasz kolega Piotrek, który usiadł za konsolą puszczając muzykę i tym samym zapowiadając utwory muzyczne. W czasie zabawy był czas, by wspólnie wypić kawę, zjeść kawałek dobrego ciasta oraz pyszny obiad. Po obiedzie powróciliśmy do zabawy, w czasie której był czas na wspólne dedykacje. To wspaniałe, że są takie wydarzenia organizowane u nas w Ośrodku. Cała zabawa była bardzo fajna i radosna. Cieszy nas fakt, że mamy wokół siebie tak kochanych ludzi, którzy obdarowują nas ogromnym sercem i sprawiają, że nasze życie staje się łatwiejsze i bardziej radosne. Jesteśmy im za to bardzo wdzięczni.

W dniu 22 stycznia odbył się wernisaż prac naszych młodszych kolegów i koleżanek należących do Stowarzyszenia Przyjaciół Dzieci Specjalnej Troski im. Leszka Grajka w Swarzędzu. Spotkanie odbyło się w Bibliotece Publicznej w Kobylnicy. Na początku  obejrzeliśmy przygotowane przez naszych Przyjaciół bardzo piękne przedstawienie, które rozpoczęło się kolędą „Lulajże Jezuniu” a następnie przebrani w piękne barwne stroje nasi mali aktorzy pokazali wspaniałą pantomimę o trzech Królach. Bardzo podobało się wszystkim to krótkie wymowne przedstawienie. Dzięki niemu na nowo powróciliśmy do świąt Bożego Narodzenia. Następnie obejrzeliśmy wspaniałe prace wykonane przez naszych milusińskich. Były to prace plastyczne malowane różnymi technikami, za pomocą palców, pędzlami i kredkami. Każda z prac była wykonana z sercem a było ich aż 29. Oprócz prac malarskich były też prace przestrzenne takie jak: barwne domki dla ptaków, do nich zrobione były ptaki z papieru. Wszystko to powstało latem ubiegłego roku podczas wakacyjnych zajęć. Zajęcia na pewno sprawiły dzieciom wiele radości, bo mogły się przekonać, że to co wykonały podoba się innym. Bardzo się cieszymy, że mogliśmy tak wiele podziwiać i ciekawie spędzić ten czas. Z niecierpliwością będziemy oczekiwali na kolejną wystawę prac naszych młodszych przyjaciół. Bardzo serdecznie dziękujemy wszystkim za zorganizowanie wystawy w Bibliotece Kobylnickiej, bo dzięki niej czytelnicy tego miejsca mogą poznać świat osób z niepełnosprawnościami. Życzyny naszym młodszym Przyjaciołom i ich Opiekunom wytrwałości w odkrywaniu talentów i w rozwijaniu nowych pasji.

Czerwcowe spotkanie z refleksologiem to dla mnie coś czego nie znałem. Opracowanie przez Anię nowego obszaru na nodze, tzw. receptorów rwy kulszowej odmieniły moje odczucia. Niektórzy z czytających powiedzą zwykła notka a efekty niesamowite. Wieczorem, po zabiegu, bez zbędnego siłowania idę w obroty wymuszając pracę bioder. Dość szybko zrozumiałem efekt tejże części zabiegu. Nareszcie przez pięć dni po zabiegu czuję luz w biodrach. W dalszym ciągu stosuje aromaterapię i poznaję nowe zapachy. Tym razem olejek geraniowy, który mi przypomina zapach trawy oraz tymianek, który był mocny i  do tej pory znany mi jako przyprawa. Szóstą sesję refleksologii zapamiętam jako zapach lawendy, która wprowadziła mnie w ciszę, spokój i harmonię. Po zabiegu dostaję nowe zadanie do wykonania w domu, które polega na oddychaniu przeponowym. Ćwiczenie to nie jest dla mnie łatwe, ponieważ polega na uruchomieniu przepony i w miarę możliwości oddychanie nią. Po refleksoterapii zostały włączone misy tybetańskie, które grają w harmonii. Moim ulubionym dźwiękiem jest misa brzuszna - jej dźwięk jest ładny i wycisza mnie.

20 grudnia na zaproszenie Szkoły Podstawowej nr 3 udaliśmy się na Jasełka przygotowane przez uczniów szkoły. Były to inne jasełka niż typowo znane od lat. Przedstawione były po nowoczesnemu i w bardzo wesoły sposób zobrazowane, Nowonarodzony Jezus otrzymał smartfona zamiast kadzidła, mirry czy złota.  Można było usłyszeć nietypowe dialogi w wykonaniu aktorów. Przedstawienie choć inaczej zagrane bardzo nam się podobało
.

„Kochał ludzi a ludzie jego”, wchodząc do rodziny pisma w 2008 r.  nie myślałem nigdy, że spotkam tak oddanych ludzi w Redakcji „Filantrop Naszych Czasów”, którą prowadził teraz już Ś.P. Redaktor Naczelny Marcin Bajerowicz. Zawsze w żartach starał się mnie zaangażować do pisania, nawet gdy mi się nie chciało. Wtedy motywował mnie i mówił potrafisz i pchaj się na afisz. Drogi Panie Marcinie jak tu pisać w czasie przeszłym, nie wiem, nie umiem ale pozwolę sobie na słowo dziękuję. Za teksty drukowane z ramienia Warsztatu Terapii Zajęciowej i tych prywatnych wysyłanych   bezpośrednio do Pana w formie bloga. Nie usłyszałem nigdy negatywnego słowa z Pana strony.
Zostanie Pan w mojej pamięci na zawsze.

„Kto?”

Kto serce swoje daje ten przyjacielem się staje.
Kto kochać chce, ten dobrze wie, że miłość to dar bez granic, co nie czeka na nic.
Kto dobro zna ten prawdziwych przyjaciół ma.
Kto łzy wylewa ten się radości spodziewa.

Kto czeka na przyjaciela ten innych rozwesela.
Kto miłość daje ten dobrym się staje.
Kto wie co to żal, ten nigdy nie opuści swój kraj.
Kto cieszy się każdego dnia, ten słońce na twarzy ma.

Kto marzenia ma ten dobro zna.
Kto ciągle się śmieje ten od nudy szybko wieje.
Kto ciągle się uczy ten się nie tuczy.
Kto chce dobrze żyć to nie może tyć.

Kto bywa zły to szczekają na niego wszystkie psy.
Kto ten wierszyk przeczyta ten o poezje zapyta.
Kto pisać lubi ten słów nie gubi.
Kto w glinie pracuje ten czasu nie marnuje.

Kto pięknie maluje ten super się czuje.
Kto w kuchni smakołyki tworzy ten nikogo głodem nie zmorzy.
Kto w drewnie tworzy  ten nawet z wszystkiego anioły stworzy.
Kto ciągle się śmieje ten od nudy szybko wieje.

Autor: Mirosława Penczyńska


„Dom”

Jest takie miejsce na ziemi,
gdzie wracać wciąż się chce.
To dom a w nim są
nasze najpiękniejsze chwile.

Choć byś daleko był i w obcym kraju żył,
to wiesz, że dom  to miejsce,
gdzie wracać się chce,
nawet gdyby było źle.

Tam myśli serce śle, bo wie,
że dom to miejsce na ziemi twe.
W nim być i na nowo żyć się chce.
Dom to miejsce twe takie, o którym nawet śnię.
Dom to miejsce magiczne i takie śliczne.

Autor: Mirosława Penczyńska

29 listopada obchodzimy imieniny Andrzeja, które nazywamy inaczej „Andrzejkami”. Tego dnia wróżymy z wosku, bierzemy udział w konkursach, bawimy się tańcząc i zajadając się smakołykami. Jest to bardzo stara tradycja znana w całym kraju, która poprzedza rozpoczęcie Adwentu- to czas oczekiwania na Święta Bożego Narodzenia. Tego dnia smakołykami stają się pączki zawierające w środku wróżby a ich odnalezienie ma przynieść szczęście w kolejnym roku. Mogliśmy spróbować też pysznego ciasta, przygotowanego przez pracownię Gospodarstwa domowego, które bardzo nam smakowało. Bardzo cieszymy się, że  mogliśmy spędzić tak radosny dzień Andrzejkowy.

7 grudnia mieliśmy okazję spotkać się na corocznym „Balu z Mikołajami” w Szkole Podstawowej nr 3 w Swarzędzu . Na balu spotkaliśmy się z młodszymi przyjaciółmi aby razem się zintegrować a przede wszystkim miło spędzić czas. Taka okazja sprawia nam wiele radości i zbliża do siebie. Na początku zaśpiewaliśmy specjalnie przygotowaną na tą okazję piękną pastorałkę „O Gwiazdo Betlejemska”. Natomiast nasi młodsi przyjaciele ze Stowarzyszenia    pokazali wspaniałe przedstawienie o Narodzeniu Jezusa. Podziwialiśmy nie tylko kunszt aktorski ale też piękne stroje. W nastrój świąteczny wprowadziła nas Pani Halina Benedyk, która wykonała w swoim aranżu piękne kolędy i pastorałki. Po części artystycznej nadszedł czas na tańce przy różnorodnej muzyce, która wszystkich zachęciła do ruchu dając okazje do śmiechu. Mikołaje bawiąc się z nami częstowali nas słodyczami przyniesionymi przez Gości. Każdy z nas na koniec dostał paczkę ze słodyczami w pięknych świątecznym kartonie. Dziękujemy za ten wspaniały dzień i pragniemy wszystkim serdecznie podziękować a szczególnie naszym darczyńcom, są nimi:
- Powiatowe Centrum Pomocy Rodzinie
- Gmina Swarzędz
- Centrum Usług Społecznych
- Szkoła Podstawowa nr 3 w Swarzędzu
- Firma Blum (podziękowanie za dofinasowanie rehabilitacji)
- Firma MEDIK- Centrum Medyczne w Gruszczynie
- Spółdzielnia Mieszkaniowa w Swarzędzu
- Firma UTAL
- Firma TULPLAST
- P. Wanda Konys
- P. Marcin Lis
- P. Armin Niewiadomski
- P. Krzysztof Wróbel
- P. Łucja Kamieńska
Dziękujemy Zarządowi Stowarzyszenia i Terapeutom Warsztatu Terapii Zajęciowej w Swarzędzu.
Życzymy dobrego 2025 roku  i z radością będziemy oczekiwali kolejnego spotkania Mikołajkowego za rok.

6 grudnia, w dzień Mikołajek  wyruszyliśmy do zaprzyjaźnionej z nami Szkoły „EKOS” na zmagania sportowe. W tym roku Olimpiada odbyła się pod nazwą “Olimpiada z Mikołajem”. Przygotowali ją Dyrekcja, Nauczyciele i Uczniowie klas drugich Fundacji Społecznej „EKOS”. Mikołajkowe Igrzyska rozpoczęły się od powitania zawodników przez Panią Dyrektor Annę Białobrzeską. Rozpoczęliśmy zmagania sportowe od przysięgi “z uśmiechem i radością będę wykonywał wszystkie konkurencje i zwyciężał”. Po występie wokalnym naszych kolegów i koleżanek przy akompaniamencie fletu i tanecznym pokazie przystąpiliśmy do konkurencji sportowych. Każdy z nas otrzymał towarzysza olimpiady, z którym  wykonywaliśmy radośniej konkurencje. Z wolontariuszem można było porozmawiać jak z przyjacielem na różne tematy. Pokazać, że niepełnosprawność nie jest ograniczeniem i pomimo tego  walczymy tak jak pełnosprawni olimpijczycy. Po raz kolejny nasi Przyjaciele pokazali dobre serca, udowodnili co to znaczy zaufanie i zrozumienie potrzeb  drugiego człowieka. Z całego serca dziękujemy za zorganizowanie dla nas Igrzysk.

Kolejny odcinek z cyklu “Poznajmy się lepiej’  pragnę poświęcić koleżance, która  jak dla mnie ważna. Przebywa z nami w warsztacie od 4 lat, co pozwala mi na napisanie obszernego dobrego słowa. Natalię poznaję przez Jej pasje, które odkrywa przed nami codziennie. Koleżanka jest bardzo wesoła i gotowa do wyzwań. Każdego dnia w warsztacie ma inny cel, który realizuje jak tylko zdrowie i samopoczucie jej pozwoli. Zawsze na koniec dnia mówi, że było “OK w warsztacie” Ma szczery uśmiech, którym zaraża innych ale bywają też łzy, na szczęście dość rzadko. Nasza bohaterka ma urodę tancerki flamenco. Nie daje się pogodzie i rusza ku konnej przygodzie. Bardzo kocha konie i zdobywa na nich medale. Bardzo lubi układać puzzle, z którymi się nie rozstaje. Uwielbia kwiaty i koty, słucha muzyki dostosowanej do nastroju dnia. Ma w sobie tyle radości, której mi brakuje i jest bardzo życzliwa.
Natalio pozostań taką jaka jesteś i się nie zmieniaj.

“Ich smak”

Są tam bardziej znane i nieznane
przez nas ludzi kupowane,
warzywami nazywane, w sklepie ładnie układane.
By zachęcić do spożycia i ich wiele do nabycia.

Bo w ogrodzie wyrastają i witamin wiele mają,
tu marchewka i buraczek- to jest pomysł na dobry placek.
I wisienka też się znajdzie- do kompotu lubi wpaść
moc witamin wszystkim dać.

Włoska  kapustka oblizuje smaczne ustka,
smaczne rzeczy nam wyprawia i gołąbki nam doprawia.
Jabłek moc tu znajdziecie, nie ma takich na całym świecie
i surówka też się znajdzie, gdy ochota na nią najdzie.

W chwilę marzeń się przeniosę i poczuje świeży zapach
nowalijki wciąż kupuję, bo zdrowie w nich czuję.
Pyszna rzodkieweczka z ogóreczkiem na kanapce a może też być w sałatce.
Dużo rzeczy o tym opowiadać i ze smakiem się zajadać.

To już koniec opowieści ile zdrowia się w nich mieści.
 
Autor: Michał Ogoniak

Wiersz dedykuję Wszystkim Dobrym Ludziom

“Dobro, miłość, poświęcenie”
Jest jeden dzień w roku,
gdzie słowo dziękuję dotrzymuje nam kroku.
Dobro i przyjaźń w nim odnajdziemy,
bo tego potrzebujemy.
Miłość dobrym gestem nam dawana,
z sercem przez nas odbierana.
W każdej chwili Was tu mamy,
więc życzenia te składamy.
Dobro, zdrowie, miłość, poświęcenie
są dla nas w najwyższej cenie.
Za poświęcenie Wasze dziś dziękujemy,
bo o tym co ważne dobrze wiemy.

Autor: Michał Ogoniak

Każdy z nas ma ukryty talent. Co nazywamy talentem? Jest to umiejętność, która jest nam dana od Boga. Niektórzy umieją ładnie śpiewać, tańczyć, malować, inni potrafią się ładnie ubrierać, by ładnie wyglądać. O tych zdolnościach, można by pisać w nieskończoność. Chciałabym  opisać spotkanie z poezją, które odbyło się  w środę 27 listopada w naszym nowym Integracyjnym Ośrodku Rehabilitacji i Terapii w Swarzędzu przy ulicy Zamkowej. Naszym głównym gościem była Pani Halina Dziszyńska-Błachnio, która jest z nami od początku Stowarzyszenia. Spotkanie rozpoczęło się od prezentacji zdjęć nad Cybiną, wykonanych w okresie października nad Jeziorem Swarzędzkim przy Alei poświęconej Panu Henrykowi Błachnio. Tematem wydarzenia była jesień. Pani Halina,  zaprezentowała wiersze swojego autorstwa. Przeczytała między innymi, wiersz dedykowany Pani Basi kierownik warsztatu, zatytułowany „Płomienna", który wywołał wzruszenie. Po uroczystym odczytaniu wierszy i prezentacji zdjęć, uczciliśmy pamięć św. Pamięci Pana Henryka Błachnio modlitwą „Wieczny odpoczynek” i zapaleniem symbolicznego znicza. To wydarzenie wprowadziło w nas nastrój zadumy i zrozumienia poezji. Wszyscy uczestnicy otrzymali książkę z dedykacją Pani Halinki. Kochana Pani Halinko! Dziękujemy Pani bardzo za okazywane nam serce i życzliwość. Jest Pani wspaniała!

Bardzo nas cieszy fakt, że w dzisiejszych czasach jest duże zainteresowanie osobami niepełnosprawnymi. Ostatnio byliśmy w Szkole Podstawowej nr 2 im. Królowej Jadwigi w Swarzędzu. Wydarzenie cieszyło się ogromnym zainteresowaniem wśród dzieci i nauczycieli. Dzieci zasypywały nas różnymi pytaniami które dotyczyły naszego życia. A były to np. „czy lubimy jeść”? „Czy lubimy muzykę i czy potrafimy tańczyć”? „czy rozróżniamy kolory”? „Czy umiemy jeździć na rowerze i hulajnodze? Piszę o tym dla tego, że uważam, że spotkania z drugim człowiekiem nic nie zastąpi, nawet sztuczna inteligencja. W piątek, 22 listopada po raz kolejny mieliśmy przyjemność gościć w naszym Warsztacie, wolontariuszy z Zespołu Szkół Zawodowych w Swarzędzu wraz ze swoimi nauczycielkami Panią Krystyną i Martą. Przyszli do nas, by wspólnie z nami wykonać ozdoby na świąteczną choinkę i tym samym pokazać nam przedsmak Bożego Narodzenia. Była to zabawa, która polegała na wypchaniu watą uszytych z materiału  serduszek i klejeniu ich bombkami, gwiazdkami i innymi kolorowymi ozdobami. W każdej sytuacji, mogliśmy liczyć na życzliwą pomoc ze strony naszych młodszych przyjaciół i ich opiekunów. Wydarzenie zakończyło się obejrzeniem przez młodzież teledysków z naszym udziałem. Wyrażamy ogromną wdzięczność Młodzieży oraz ich Opiekunom za to, że poświęcili swój czas na pracę z nami, która jest dla nas bardzo ważna. Daje nam możliwość wykazania się swoimi zdolnościami a także uczy umiejętnej postawy wśród ludzi i integracji z uczniami szkół.

13 listopada obchodzony jest „Dzień Osób Niewidomych”. Z tej okazji ja i moja koleżanka Mirka wraz z opiekunami miałyśmy zaszczyt uczestniczyć w spotkaniu na specjalne zaproszenie Dyrekcji, Nauczycieli a także Uczniów Szkoły Podstawowej nr 2 im. Królowej Jadwigi w Swarzędzu. W spotkaniu integracyjnym z naszymi młodszymi koleżankami i kolegami z klas IV i V, staraliśmy się  opowiedzieć i wyjaśnić jak wygląda świat osób niewidomych. Zainteresowanie tym tematem wśród dzieci i nauczycieli było ogromne. Na początku spotkania przeczytałyśmy brailem wspólnie z Mirką „Pawła i Gawła” Aleksandra Fredry i ”Rzepkę” Juliana Tuwima. Pokazałyśmy w jaki sposób można pisać i jak posługiwać się zegarkiem. Ponadto pokazałyśmy różne przyrządy, które pomagają nam w codziennym życiu a były to między innymi: biała laska, linijka brailowska, przyrząd kreślarski i ramka do ręcznego podpisu, tabliczke i dłutko do pisania. Zaprezentowałam maszynę brailowską, na której napisałam imiona dzieci z pozdrowieniami dla całej szkoły oraz brajlowski zwykły zegarek.  Spotkanie zakończyło się pytaniami zadawanymi przez dzieci. Pytały one o wszystko np. Co lubimy jeść? Czy jeździmy na hulajnodze i rowerze? Czy umiemy tańczyć? W jaki sposób poruszamy się po mieście? Czy mamy sny? Czy rozróżniamy kolory? Cieszymy się bardzo, że dzieci przejawiają tak duże zainteresowanie i chcą poznać życie osób niewidomych. Mimo postępującej technologii, nic nie zastąpi spotkania z drugim człowiekiem. Serdecznie dziękujemy Dyrekcji i Gronu Pedagogicznemu oraz Uczniom klas czwartych i piątych ze Szkoły nr 2 im. Królowej Jadwigi w Swarzędzu za życzliwość i zainteresowanie problemami osób niewidomych.

26 października miałam okazję wybrać się do Biblioteki Pedagogicznej w Swarzędzu. Już kilka tygodniu wcześniej otrzymałam osobiste zaproszenie, z którego bardzo się ucieszyłam a na spotkanie nie mogłam się doczekać. Spotkanie prowadziła Pani Danuta Ewa Dachtera, która przed laty u nas pracowała jako psycholog. Dzięki temu spotkaniu dowiedziałam się, że każda książka może być reportażem tak jak powieść H. Grudzińskiego „Dzienniki” czy też powieści innych pisarzy, tych znanych i tych zapomnianych. W mojej pamięci na długo pozostała książka Hanny Krall „Zdążyć przed Panem Bogiem”. Bardzo cieszę się z możliwości bycia na tak wspaniałym spotkaniu, dzięki któremu mogłam poszerzyć swoją wiedzę dotyczącą literatury. Sprawiło mi ono wiele radości i bardzo serdecznie dziękuję za to, że mogłam w nim uczestniczyć. Z niecierpliwością będę czekała na kolejne chwile, aby znów móc poszerzyć swoją wiedzę o literaturze.